Müdürümün Dudakları

Tanıdığım ilk gün, enteresan bir insan olduğunu sezmiştim. Hakkında hiçbir şey bilmenize gerek kalmadan ismini-soyismini duymanız bile sıradışı birisi ile karşılaşacağınızın garantisi gibidir. Tanımaya başladıkça dipsiz bir ilginçlik kuyusudur müdürüm. Ben pat diye tanıdım o yüzden bir ordan bir burdan şekilde anlatayım istersen. Misal asker olmayıp, esas duruşta koşabilen ender insanlardan biridir. Bunu 65 yaşının çevikliği ile yapması ayrı bir hava verir müdürüme. İnşaat mühendisidir Hüseyin Abi gibi. Saçları geriye doğru taranmış, beyazlar ağırlıkta ve sabahları limon sürüldüğünü tahmin ettiğim şekilde, şık lacivert takım elbisesi ve modern topuklu ayakkabıları ile dolaşır ofiste. Tam bir beyefendidir. Beyefendiliğinin yanında ender bulunacak türden saflığı, O'nu çevresinde sevilen bir kişilik yapar. Bundandır ki asırlardır müdürlük yapmaktadır. Söylenenlere göre aslında 75 yaşındadır fakat emekli olmamak için yaşını 10 yaş küçültmüştür. Türkçesi düzgündür. Eski Türkçe kullanmayı sever. Zat-ı alilerine arz eder genelde. Üstlerine karşı inanılmaz bir kararlılıkla bağlıdır. Aldığı emri yerine getirebilmek için çiğnemeyeceği ceset yoktur. Ancak bu süreçte son derece stresli bir yapıya bürünür. Etrafta kimsenin gülmesini, espri yapmasını ya da konu dışında herhangi birşey ile ilgilenmesini istemez aksi olursa, gecikmeden, kişi hakkında Allah'tan bela ister. Ara sıra gel-git'ler yaşadığı olur. Hatta bunu aynı cümle içinde gerçekleştirmek gibi başarıları vardır. "Ben bu adamla çalışamam, istifa dilekçemi yazıyorum! Abi seviyorum ya ben bu adamı, çok iyi adam ya" diyebilmiştir. Görevini icra ederken en büyük dostu telsizidir. Bildiğin telsiz. Yeri geldiğinde müdürümün silahı, kurtarıcısıdır. Yedek şarjörü pardon bataryası kemerine takılıdır her daim. Arazide bataryasız kalmak, çölde susuz kalmaktan daha fenadır. Yeme-içme ile arası yoktur. O'nu birşey içerken nadiren görmüş olabilirim fakat yemek yemeden yaşadığını kesin dille söyleyebilirim. Genellikle sigara ile beslenir. Sigarası Bahar'dır. Ortalama 3 günde 1 sigarayı bırakır. Tekrar başladığında derin bir nefes çeker ve ekler : Bu Bahar evdeki Bahar'dan 100 değil, 1000 değil, 10000 kat daha güzel! Bahar Yenge ev hanımı, köylü bir kadındır. Müdürüm üniversiteye başlamadan önce Hediye ile tarifsiz bir aşk yaşamış, Hediye öğretmenliği, müdürüm inşaat mühendisliğini kazanınca yolları ayrılmıştır. Hediye kendini müdürüme layık görmediği için bırakmıştır aşkını. Müdürümün ısrarları Hediye'yi geri döndürememiş ve Bahar Yenge ile sırf kendini cezalandırmak için evlenmiştir. Fakat Bahar Yenge O'nu çok sevmiştir. Her sabah yumurtanın sarısını ayrı tavada, beyazını ayrı tavada pişirerek kocasına servis eder, zeytinlerin çekirdeklerini çıkartarak sofraya getirirmiş. (Burada evli bir erkek olarak farklı düşündüğüm için -miş'li geçmiş zaman kullanılmıştır.) Evde durmayı pek sevmez, haftasonlarından hiç hoşlanmaz, az uyur, mesaiye sabah 6 gibi başlar, mümkünse 11 gibi bitirmek ister. Samimileştiği zaman "abi" diye hitap eder. Bu yaşta insanların bu şekilde konuşması bana her zaman sevimli gelmiştir. "Abi şu projenin kontrolünü yaptık mı yaaa?" diye sorduğunda adeta ağzından bal damlar. Ve 65 yaşındaki hiç kimse O'nun gibi "wauvvv" diyemez. Olayın enteresanlığına göre süresi uzayıp, kısalan bir şekilde, dudaklarını normalinin 3'te 1'ine büzerek söylenen bu ünlemi duymak büyük keyiftir.

Hüseyin Abi

Her ofisin bir Hüseyin Abi'si vardır. Ben bizimkini yazacam, gelinim sen anla. Bugüne kadar 8 farklı işyerinde çalıştım, 3 aşağı 5 yukarı donanımla mutlaka bir Hüseyin Abi tanıdım. Dinle bakalım sana da tanıdık gelecek mi.

Hüseyin Abi inşaat mühendisidir. Mutlak suretle iyi bir okuldan 4 senede mezun olmuştur. ODTÜ, İTÜ bilemedin en kötü Yıldız Teknik. Üzerinden çıkarmadığı tek ceketinin yakasının solunda okulunun rozetini taşımaktan gurur duyar. Yüzünden "nasıl düştük buralara" boşvermişliğini okuyabilirsin. Halbuki "buralarda" olmasının baş sorumlusu kendisidir. Pısırıktır çünkü. Okulu okuduğu ile kalmış, daha fazlasını istemek gibi bir farkındalığı olmamıştır. Bu pısırıklığı hayatına da yön vermiş, dominant bir öğretmen eş seçmesine sebep olmuştur. Öyle ki düzenli mesaiye sahip işyerinde hergün mesainin bittiği saatten 10 dakika sonra "nerdesin Hüseyin?" konulu telefon görüşmesinde baş rol oynar. Pısırıklığını üzerinden attığı zamanlar da yok değildir. Teknolojik konularda adeta kabuğunu kırar, bir otorite havasına bürünür, tüm bildiklerini paylaşmak için can atar. Yazıcı ekleme ve başarı ile çalıştığını görme hobileri arasındadır. İnternetten film download edebilmek övünç kaynağıdır. Ama altyazılı filmlerden hoşlanmaz. Türkçe dublajlı "Inception" arar harıl harıl. Online alışverişi sevmez, ödü patlar kredi kartı bilgilerinin çalınacağından. 75 milyar limitli kart sahibi gibi tepki verir 2 milyar limitli kartının güvenliğinin tehlikesine. Bunun sonucu olarak su faturası kuyruğuna girmek ömrünün en sorgulanmaz aktivitesidir. Sığ bir disiplin içerisindedir. Gereksiz tüm evrakları mavi kapaklı dosyalarda arşivlenmiş olarak bulabilirsin. Cep telefonu faturalarının ödendi dekontunun lâzım olacağı günü iple çekerken, ömrünün son gününü de iple çekmiş olmasını umursamaz. Mütevazı bir aile hayatı vardır. Akşamlarını ve haftasonlarını ailesi ile geçirir. Erkek çocuk sahibi olmadığından evde hakimiyet zaten karısındayken 2 kızı ile birlikte skor çoktan 3-0 olmuştur. Haliyle maç izlemek yerine Yaprak Dökümü'ne maruz kalır. Fenerbahçe maçlarının sonucunu pazartesi sabahı ofistekilere sorar.

İnşaat mühendisliği ile ilgisi ikinci paragrafın ilk birkaç cümlesi kadardır. Sorulduğunda ve imza atması gerektiğinde kaşe vururken göğsünün kabarmasına yetecek kadar.

Çay Molası

Her sabah saat 08.00'da şantiyeye gelir, yoldan aldığımız simitleri, börekleri mideye indirirken dünün ve günün kritiğini yapar, evrakları şöyle bir toparladıktan sonra sahaya çıkmak için gerekli hazırlıkları yapardık. Ayakkabı değiş, yelek giy, baret tak, telsizi al. Artık hazırdık. Genelde en geç saat 09.30 gibi inşaat alanlarından birisine ulaşmış olurduk. Karşılaştığımız manzara pek değişmezdi. 07.00'da mesaisine başlamış olan işçiler tuğlalardan koltuk yapmış, yuvarlak masa şövalyeleri gibi toplanmış, çay içiyor olurlardı. Sıcak yaz günlerinde çayın yerini kolanın aldığı da olurdu ancak çay vazgeçilmezdi. Onları sabahın erken saatinde çalışmıyorken görmek pek hoş bir izlenim bırakmazdı ancak emekçinin hakkını vermek gerekirdi. Sabahın 7'sinden beri mala ile serpme atan işçinin hakkıydı mola vermek ve çay içmek. Uğradığımız diğer noktalarda da ya çay molalarına denk gelir ya da artık çay bardakları ile karşılaşırdık. Bu ziyaretlerle saati 12 yapıp şantiyeye döner, öğle yemeğinde birşeyler yedikten sonra yine ofiste halletmemiz gereken işleri tamamlar ve saha için hazırlık yapardık. Sabah ziyaret ettiğimiz noktaları tekrar kolaçan etmek için çıktığımızda saatler genelde 14.30'u gösterirdi. İşçiler yine çay molasında olurlardı. Yine çalışan işçi grubu ile karşılaşamazdık. İnşaatı geceleri cinler tamamlıyor, işçiler ise sürekli çay içiyorlar gibi bir hissiyata bürünürdük. Bir gün canına tak diyen yapım müdürü patron olmanın hafifliği ile aniden çay molasını yasaklamıştı. O kadar sinirliydi ki bizim hergün yaşadığımız durumu sanırım üst üste bir kaç kez yaşayınca şalterleri atmıştı. Bu durumda çalışamayacaklarını bildiren farklı taşeronlardan işçi grupları iş bırakmışlardı. Çay molası yoksa sandviç çatı paneli de yoktu. Yapım müdürünün aldığı kararı sahada uygulatmaktan başka yapacak birşey gelmezdi elimizden. Her ne kadar çay içmek Mekaplıların da hakkı olsa, zaten gecikmiş olan projeyi daha da geciktirecek 1 dakikaya bile tahammül edilmiyordu. Bir yandan içimden bu küçük çay molalarının hiçbirşeyi değiştirmeyeceği geçerken, bir yandan da Mısırlılarda çay molası olsaydı piramitlerin yapılamayacağını düşünürdüm.