31 Aralık 2010 Cuma

İtele Gitsincilik

Memleket insanına son birkaç on yılda hasıl olmuş bir illet bu galiba. Esnafından müşterisine, hocasından öğrencisine, amirinden memuruna, patronundan işçisine hemen her kitlede sık görülür. Özünde bir özensizlik, cehalet, karşıdakini dinlememe, kaytarma, uyanıklık gibi ifadeler barındırır. Yaşanan anı kurtarma, idare etme, lehine çevirme, maddeden çok manevi çıkar sağlama maksatlarını güder.
Patron, iş görüşmesine çağırdığı genç mimarın kısa sürede yapmış olduklarını beğenir, beğendiğini ifade eder ama günü şartları gereği sigorta yapamadan şu kadar maaş verebileceğini ezilerek teklif eder. Bilir ki o genç bu işe muhtaçtır. İtele gitsin.
Tezgâhtar, gömleğin ütü tutup tutmayacağını soran müşterisine kesin bir dille mağazadaki tüm gömleklerin ütü tutacağını söyler. Bilir ki kodumun gömleklerinin çoğu ütü tutmaz. İtele gitsin.
Profesör, aynı slaytı her sene farklı mimarlık öğrencilerine aynı şekilde anlatır. Seneler geçer, slaytlara bir yenisi eklenmez. Bilir ki zaten boş olan yeni beyinlere ne versen yeterlidir. İtele gitsin.
Satış görevlisi, ekrana verilen görüntü kaynağının çözünürlüğünü soran müşterisine full hd yanıtını verir ezberden. Müşterisinin görüntünün 720p mi, 1080i mi yoksa 1080p mi olduğunu bilebileceğini veya ayırt edebileceği ihtimalini düşünmez. İtele gitsin.
Doktor, derdini anlatmaya çalışan yaşlı, köylü teyzeyi dinlemez, he he der yazar antibiyotiği. Ne de olsa doktordur verdiğini yutar cahil köylü. İtele gitsin.
İtele bakim sonu nereye varacak...

28 Aralık 2010 Salı

Köselem Sultan

Bir süredir devlet memurluğu ile haşır neşir olduğum için, giyim şeklini de buna göre ayarlama mecburiyeti doğuyor zaman zaman. Genelde beğenilerim ve daha önce çalıştığım işyerlerinin bu beğeniye karşı durmaması sonucu rahat kıyafetler tercih etmiş ve gardrobumu bu tarz şeylerle doldurmuşum. İyi de etmişim. Kargo pantolonumu giyer, taşlanmış sweatshirt'ümü çeker altına da botlarımı giydim mi tamamdır, şantiyeye giderim derken bu memurluk musallat oldu. 8-10 aydır çaktırmadan aynı şekilde devam etmeye çalışıyorum. Yani pantolon giyiyorum ama yanlar cepsiz, sweat giyiyorum ama düz renk, ayakkabı giyiyorum ama lastik taban falan derken bu zamana geldik. Ama şu toplanmamız gereken zamanlarda kabak çiçeği gibi ortaya çıkıyorum arkadaş. Benimle birlikte başlayan arkadaşlar sanki bir an önce başlasak da takım elbiseleri çeksek, ucu sivri kösele ayakkabılarla koridorlarda tak tak tak dolaşsak diye ölürmüş meğer. Dün birisinden bir parselle ilgili bilgi almam gerekti, yanına uğradım. Bana göz aşinalığı var, selamlaştık, derdimi anlattım, adam yardımcı oldu ama tereddütlü şekilde sordu : "Sen personelsin değil mi?" "Evet tabi" diye yanıtladım. "Yani böyle sivil görünce birden" falan diye geveledi. Arkadaş sana ne yahu. Sivilsem sana mı sivilim. Herkes grilere, lacivertlere, siyahlara bürünmüş, rugan ayakkabılar, uzun paltolar Kenan İmirzalıoğlu gibi dolaşıyor binada. Hay kalıbınızı skeyim ya.
Bu minvalde öğle aralarını değerlendiriyorum. Kendimi belli bir hizaya getirdim. Öyle ki kendi kendime kravat takabileceğimi ama ceket için daha zaman olduğunu falan söyler oldum. Vitrinleri dolaşıyorum, bakıyorum, deniyorum. Bakıyorum da kardeşim bu piyasa, bu mağazalar zinciri, bu Türk tekstil sektörünün geldiği nokta, bu çeşitlilik seçim yapmak gibi bir şans bırakmıyor insana. Birisi diyor ki, palto, takım elbise, gömlek, kravat, ayakkabı, ayrıca ceket, ayrıca pantolon, triko, kemer, atkı set yaptık fiyatı şu kadar. Öteki diyor ki bizde ceket, pantolon, gömlek, kravat bu kadar. Diğeri diyor ki git onlardan al abi, iyi fiyat vermişler. Ceketi giyiyorum, soruyorum ne kadar? Etiket fiyatı 600 tl ama 180'e düştü. Kaban giyiyorum Neo gibi oluyorum. Ne kadar? 550 ama 200' e düştü. Gömlek? 79 ama 29'a düştü. Ayakkabı? Takım alırsan hediye. Bu şartlar altında eli boş dönüyorum genellikle. Ben hanginize inanayım arkadaş. Neyi alıp giyeceğimi şaşırdım. Tam beğendim gibi oluyor, arkadaş diyor ki o marka yaramaz bende gömleği vardı, götü başı ayrı oynuyordu. Tam beğeniyorum hanım diyor ki bu ceket sana yakışmadı. Gözüme kestiriyorum, bunun numarası kalmadı. Giyiyorum bi boka benzemiyor, satıcı kimsede böyle durmadı diyor. Hadi ordan lan!
Arkadaş beni sarı kapşonlu sweatim ile başbaşa bırakın ya. Asker yeşili kargo pantolonumu verin bana. Zavallı dolapta duruyor kaç aydır. Cumartesi-pazar günlerinin resmi kıyafeti olmuş kot pantolonumu verin. Siyah Puma'm beni bekler. Kravatın kalını da incesi de senin olsun yahu. Giymeden bıktım tek alt pantolonmuş, kadife tek ceketmiş, kaşe kabanmış. Hay o kösele ayakkabının burnu gözüne girsin be. Offfff. Daraldım ınısınınımınıkym.

27 Aralık 2010 Pazartesi

Resimdeki


Cuma günü akşam pas geçtim ara sıcağı. Benim menümde aperatif olmazdı zaten. Ara sıcak da zaman kaybıydı. O yüzden çift daldım resimdekine. Eskiden 1 tanesini 4 lokmada yerdim hatırlıyorum. Biradere döndüm dedim ki "bak olum hayvanlaştığım burdan bile belli". Artık 1 tanesi 2 lokma. Bir koca kâse tarhana çorbasının ardından resimdekinden 6 tane. Üstüne de 1 koca kâse aşure. Sınırlarımı genişletiyorum Osmanlı'nın yükseliş dönemi gibi. Zaten öyle bir annem var ki, daha masadan kalkmadan "yarın ne yiyelim?" diye soruyor. Ertesi günkü tüm öneriler bir kenara, resimdeki yine ağır basıyor. Cuma günü tüketilen miktar kadarını yerine koymak için annemle teyzem iş başında. Dikkatlice yapılışını seyrediyorum. Muazzam bir el işçiliği gerektiriyor. Teyzemi izlerken o kadar kendimi kaptırmışım ki, birden el hareketlerini tarif etmeye başlıyorum. Bak sol el parmakları hareket ederek resimdekini el üstünde döndürüyor, sağ el de şap şap şap vurarak kusursuz geometriyi tanımlıyor. Sol elinin ucunu ve sağ el avuç içini Sergen'in sol ayağını kullandığı gibi kullanman gerek. Sen mimarsın, gel bir tane dene. Yok ben akşam 8 taneyi deneyecem. Çatlayacaksın çocuğum.
Resimdeki gibi yağlı olması lâzım. Çatalı ortasına bastırınca fışşşt diye bir ses ile birlikte yağ çıkacak biraz. Yaparken iç malzeme dolaptan çıkmış ve soğuk, çok soğuk olacak ki dış kabuğa destek olsun. Dış kabuğu yeterince ince ve dayanıklı yapabilmenin püf noktası, harcına bir miktar çekilmiş yağsız kırmızı dana eti koymak. Makinede çekmek yerine tokmak ile dövmek en doğrusu. İçine ise kuzu. Ben maydanoz sevmem içinde, kimileri sever. Soğanları görmek istemem, kimileri ister. Dövülmüş cevizi ise ailede isteyen yoktur. Resimdekinin en iyi arkadaşı acılı şalgam. Birbirine sürekli gaz verirler. Şalgam içtikçe resimdekinden 1 tane daha yiyesin gelir, 1 tane daha yedikçe şalgam içesin.
Kendime Adana'ya dönüş yolunda gelebilmişim. Geçen 2 günde bilincim tamamen kapalı. Sadece yediklerimi biliyorum. Onun dışında tasarlamam gereken proje, pazar günü buhranı, ütü, traş, vs. hepsi traş. Varsa yoksa resimdeki...