14 Mayıs 2012 Pazartesi

Şampiyonluk =

  • Şampiyonluk kupasını soyunma odasında vermeye kalkışmak, bunu aklına bile getirmek, acizlik, yüzsüzlük, utanmazlık, arsızlık, sindirememişlik, aymazlıktır.
  • 90+5 dakika oynanan maç boyunca yayıncı kuruluş spikerleri tarafından 1 defa bile maçın 0-0 bitmesi durumunda şampiyon takımın kim olacağının hatırlatılmaması, en hafifyle işbilmezliktir.
  • Maçın bitişinin hemen ardından yaklaşık 10 dakika reklama girmek, parasıyla maç izleyen taraftara saygısızlıktır.
  • Kupa törenini, sunucunun "çok uzun zamandır yayındayız, yorulduk" açıklamasıyla yayınlamayan devlet televizyonunki ise tam bir gaflettir.
  • Ucuz siyaset ile dolambaçlı yollara girerek, bir takım suçları örtbas etmeye çalışmak, görmezden gelmek, olmamış varsaymak ahlâksızlıktır. Bu yolla sonuca ulaşabileceğini düşünmek, insanlığa hakarettir.
  • Play-off fikstüründe son maçı Kadıköy deplasmanına ayarlamak ve bu yolla rant elde etme amacı gütmek sinsi bir zavallılıktır.
O yüzdendir ki, bu şampiyonluk çok önemliydi. Teneke parçasını havaya kaldırmak değil, bu şampiyonluk çok şeye bedel...Helal olsun...


11 Mayıs 2012 Cuma

My Kantele

Gerçekten onlar yalan söylüyor,
tam anlamıyla saçmalıktan bahsediyorlar
Müziğin, "kantele"nin bir tanrı tarafından
Yapıldığını varsaydığını söyleyenler
Büyük bir turnabalığının omuzlarından
Bir su köpeğinin çengel biçimindeki kemiklerinden
O kederden yapıldı
Üzüntüyle biçimlendi
Göbeği zor günlerden
Gövde kısmı sonsuz üzüntüden
Telleri büyük acılardan bir araya geldi
Ve çivileri de başka kötü şeylerden
Bu yüzden o çalmayacak, hiç de sevinçli olmayacak
Müzik memnun etmek için çalmayacak
Uygun bir tür neşeyi yay
Çünkü o kaygılardan yapıldı
Üzüntüyle biçimlendi.


O değil de insanlar bir eserin kendi dilindeki etkisinin çeviri sonrası hafiflediğinden bahsediyorlar ya, hakkaten bu ne amk ya. Oysa ki şarkı efsane di mi?

17 Nisan 2012 Salı

Yayın Balığı

Telefonda konuşurken kendi sesimi bile duyamadığım bol patırtılı bir ortamdan, yazı yazarken klavye sesinin odanın içinde yankılandığı sessiz bir dünyaya gerçekleşti transferim. Bonservisim elimde ve yaşım 32 olduğundan, oynayabileceğim bir takıma geçmeye ben de hevesliydim aslında. Bir yandan da artık birbirimize gözü kapalı pas atabildiğimiz eski takımımı bırakmak zor olmadı değil.
Mecazi betimlemelerden kurtulup daha somut ve gerçekçi cümleler kurmaya başlarsam daha kısa tutabileceğimi düşünüyorum yazıyı. Bundan kısa yazmanın iyi bir b.k olduğunu çıkarmamıza gerek de yok. İşin gerçeği ne anlatacağıma dair pek fikrim yok. Sadece bugün başlayan uygulamayla twitter ve benzerlerinin engellenen siteler kapsamına alınması sonrası biraz şaşkınım ve bu şaşkınlık beni bloga yazmaya itiyor. Sonrasına dair pek bir yardımı yok, sadece itiyor.
Aralıklarla devam edebilen yazıyı sekteye uğratan küçük detaylar var. Yaşı kırkı bulmuş -kırkından sonra azanlardan mıdır bilmem- bir peyzaj mimarı arkadaşa autocad dersleri, şimdilik mesaimin büyükçe bir kısmını kaplıyor. Bazen kafatasının et kalınlığının yaş ile paralel ilerlediğine tutucu bir şekilde inanmış buluyorum kendimi. Sonra büyüklerimden utanıp olduğum yere dönüyorum tekrar. Az evvel ikram edilen zemzem (zem-zem şeklinde mi yazılıyordu yoksa?) ve hurma ile olaylar daha da karmaşık bir hâl alıyor. Zemzem kuyusuna içme suyu hattı döşenmesi yapım işinde çalışan inşaat mühendisi arkadaşım aklıma geliyor.
Valid hatch boundary not found ile karşılaşmadıysan autocad biliyorum deme sebepsiz, sen yine üstüste 8 çizgi çizerdin ama onu kim düzeltiyor bilemezdin şerefsiz...
Geçen hafta twitter aleminde yayınladığım dahiyane kuponumun ardından, bu alanda gerçek bir otorite olduğumun belgesini de buradan sizlere ulaştırıyorum. Sağda solda herhangi bir gazete ekinde veyahut bir internet sitesinde yorum yapmıyorum ama sorarsan ufak tefek fikir beyan ederim. Bu arada dün oynadığım on numara kuponunda 8 rakamı doğru tahmin ettiğimi öğrendim sabah saatlerinde ki yaklaşık 85 liraya tekabul etmekte. Bu aralar bana yakın olmanda fayda var bebeğim.
Kısa vadeli küçük hedefler koyduğum şu mütevazı hayatımda bu cuma gününe odaklanmış durumdayım. Yüzyıllar önce yaşamış ve hangi milletten olduğu tartışmaları eserleriyle yarışır olmuş bir meslektaşımı anma gecesi bahanesiyle yedi düvelden toplanacak olan mimarlar, başlarına geleceklerden habersiz şekilde siyah takım elbiseleri ve gösterişli tuvaletleriyle birbirlerini selamladıkları sırada tüm şehirden farkedilecek bir ışık ve gürültüyle havaya uçarken, şehrin ücra köşesinde kaldırımda bira içen gençlerden biri gökyüzünden koluna düşen et parçasına anlam vermeye çalışıyor olacak. Ne diyordum? Haa mütevazı hayat.