NHL 2000

En son 4 sene önce görmüştüm dünkü öğle yemeğinden önce. Plânsız, programsız bir telefon görüşmesinin üstüne öğle yemeği için randevulaştık. İşyerlerimizin de birbirine yakın olması sebebiyle konuşmamızdan 10 dakika sonra tokalaşıp, kucaklaştık. Askerden döneli hemen hemen 1,5 ay olmuştu ve geçen 15 ayın sonunda sivil hayata alışmaya çalıştığını düşünüyordum. "Adapte oldun mu tekrar?" şeklindeki sorumu "oraya adapte olamamıştım ki" diye cevaplayıp daha ilk dakikadan beni ters köşe etmesini bildi. Benden 4 yaş büyüktü ve artık birkaç yaş farkın bile üzerimizde gözle görülür izler bırakacağı zamanlarımızı geçiriyorduk zoraki hayatımızda. Ama tekrar farkettim ki 13 yıl önce nasılsa, ufak değişikliklerle hâlâ öyleydi. Benim tarafımda ise 13 yıl önceki resmimi görüp de, ben olduğumu söyleyecek sadece bir iki kişi çıkardı. Elbette annem, babam ve kardeşlerim 13 yıl önceki hâlimi teşhis edebilirdi. Bu farkın sebebi sanırım NHL 2000 idi.

1998 yılında birlikte başlayan mimarlık öğrenciliği maceramız, son gaz devam ederken, mimari proje 5 adlı canavarla karşılaştığımızda böyle olacağını kim bilebilirdi ki! O döneme kadar kayıpsız ilerlediğimiz bu serüvende ufak bir silkeleme sınıfın yarısını daldan düşürmeye yetmişti. Ama O, herkesten farklı olarak kendi ipini kendi çekmeyi yeğlemiş ve projeyi teslim bile etmemişti. Oysa en özgün projeler ve en klas maketler O'nun elinden çıkardı. Bu dönem için gerekçesi basitti. "NHL'e daldım, projeye vakit ayıramadım". Gerçek O'nda saklıydı. Bizim gibiler için kabul edilemez gelen bu gerçek, O'na pist üstünde durdurulamaz bir efsaneye dönüşme fırsatı veriyordu. Geceler, gündüzleri kovalıyor ve O, mimari projede çözülmesi gereken ıslak hacimlerin hıncını kaygan zeminde pak peşinde kayarak çıkarmaya çalışıyordu.

Yaz tatili ve dönüşünde gelen mimari proje 6 illeti, bizi yeterince meşgûl ederken, O, tatili biraz uzatmış ve Şubat tatili ile birleştirmeyi uygun görmüştü. Böylece aramızdaki puan farkı giderek açılıyor ve ligin sonuna doğru yaklaşıyorduk. Artık, halı sahada geçirdiğimiz zaman, derste birlikte geçirdiğimiz zamandan daha fazla yer kaplıyordu. Ne de olsa takımın değişmez defansif orta sahasıydı. Kornerlerde göz göze gelip, topu kafasına indirmeyi severdim. O da uzun boyuyla sert kafa şutları çıkarmayı.

Okul bitti, iş hayatı, yüksek lisans, kız arkadaş falan derken O'na tekrar bina bilgisi 2 sınavında gözetmen olarak görevlendirildiğimde sınav salonunda kürsüden baktım. Ufak tefek dersleri temizleyip sadece proje ile başbaşa kalmak istediğinden bahsetti. Canı ne zaman isterse o zaman proje başlayacağını da söyledi ve o dönemin sonunda yeniden parkelere dönen Jordan gibiydi. Harika bir proje teslimi ile ayağına dolanan mimari proje 5'ten kurtulmuş ve işleri rayına oturtmuş gibiydi. Benim okuldan ayrılmam, askere gidip, dönüşünde evlenmem ile birlikte zayıflayan iletişim ağımız, bir msn konuşmasında tekrar canlanıyordu. Bu seferki şok, bana askerden ileti gönderiyor oluşuydu. Okul ne zaman bitti lan falan derken, aslında okulun bitmediğini ve 15 ay uzun dönem askerlik için orada olduğunu anlamamla, herşeyin yolunda olduğunun farkına varıyordum. O'nun hayatı pek kimseninkine benzemezdi.

Dünkü görüşme ise, askerden döndüğünün ve bir büroda ufak tefek çizim yaptığının haberini almama sebep oldu. Yemekte "proje ne alemde?" diye sormaya yeltendim ama cesaret edemedim. Ya "NHL 2011" derse?

9MXCWXKTC

Beni az çok tanıdıysan insanoğlu ile alıp veremediğim bir şeyler olduğunu hissetmişsindir. Bu kanı bozuklara bir türlü ısınamadım nedense. Nedense diyorum ama bakma sen, yaşadığın her saniye aslında bir neden.

Daha bismillah demeden başladı her şey gayet olağan şekilde. Anlatayım da dinle. Bu ofisi daha önce anlattım. Birkaç farklı daldan mühendis ve tek mimar olarak ben. Kaderim hep bu oldu zaten, çalıştığım yerlerde tek mimar olmak. Neyse diyeceğim o değil.

Sağ yan masamda oturan mühendislik dallarından inşaatı kendisine sıfat olarak seçmiş kıvırcık oğlan sabah 08.05'te belli ki gece kurduğu hayallerden veya önceki akşam paylaştığı düşüncelerden kalma bir hevesle bilgisayarın başına oturdu. Oto yıkama, boya koruma, detaylı temizlik gibi dört tekerlek sahiplerini hedef almış bazı zırvalar üzerine yoğun bir araştırma safhasının ilk adımlarını atmaya başladı. Mühendislik yaparak istediği parayı kazanamayacağına kanaat getirmiş olmalı ki; bu alternatif yolla kazanacağı paranın hayali gözlerini parlatıyor, yetmeyip ne kadar parlak bir fikir olduğunu onaylamam için olayı tüm detaylarıyla bana anlatıyor. Seçtiği cümleler ve araya serpiştirdiği bilgiler, tam profesyonel bir oto yıkamacıya dönüşmeye başlayan kıvırcık bir inşaat mühendisine işaret ediyor. Yaklaşık yarım saattir bu konu ofisin ana gündem maddesini oluşturuyor. Kaçamıyorum.

Sol yan masamda bir jeoloji mühendisi. Klavyeye daktilo muamelesi yapan, acımasız bir kullanıcı. Senin klavyenin ömrü beş yıl ise, O'nunki bir yıl. Hemen yanıbaşına koltuğunu yaklaştırmış, bilgisayar sahibi olmayan düz memur arkadaş. Elinde uzunca bir liste var. Bu ikisi, sağ yan masamdaki oto yıkama girişiminden tamamen soyutlanmış durumdalar. Yaptıkları iş akıllara zarar. Listede tuhaf harfler ve rakamların yanyana gelmesi ile oluşmuş kodlar var. Genelde birbiri ardına okuyunca zorlanacağın cinsten harfler. C'den sonra J gibi ve hemen ardından 7 gibi. Memur arkadaş kodları okuyor, mühendis olan da hızlıca bu kodları bilgisayarda bir yere girmeye çalışıyor. Yaklaşık 20 kadar kod girdikten sonra anlıyorum ki, memur olan arkadaş haftasonu 100 adet nescafe üçü bir arada almış, hepsini bir kavanoza boşaltmış ve paketlerin içinden çıkan şifreyi BMW kazanabilmek için göndermeye çalışıyor. Kaçamıyorum.

Ömrüm yettiği sürece insanoğlu saçmalamaya devam edecek, ben de yazmaya...

Demokratik Dikta - Yetkisiz Yetkililer

Hemen hemen her organizasyonda rastlayabileceğimiz türden yönetim şekli ve insanlar. Demokrasinin var olduğu modern dünyamızda çizilen organizasyon şemaları ile yetkileri ve görevleri belirlenmiş insanların acizliği ve çaresizliği.

Ne yazık ki insanın doğasında mevcut olan ve takım elbiselerle örtülemeyen ego, hırs, bencillik gibi insana has karakter özellikleri sayesinde "yönetmek" yerine "gütmek" fiilinin eyleme dönüşmesi. Kartvizitlere basılan gösterişli unvanların aslında işaret ettiği elden ne gelircilik. Gişe Yetkilisi, Bölge Sorumlusu, Müdür, Daire Başkanı, Birim Amiri, Şef. İnisiyatif kullanmak gibi hakları olmayan ve daha kötüsü bu hakkı kendilerinde göremeyen, görmeye cesaret edemeyen yetkisiz yetkililer. Onlara bu hakkı vermeyen, güvenmeyen, bu şekilde her şeyin daha yolunda gittiğine kendini inandırmış, paranoyak tek adamlar. Göstermelik olarak yardımcısına soran, sonra bildiğini okuyan demokratik diktatörler.

Kısacası 3-5 milyon yıl önce macerasına başlayan insan, o zaman nasılsa, ne yazık ki şimdi de öyle. Hala kendi türü ile çekişme yaşayan tek canlı. O kadar tek başına. O kadar vahşi, o kadar acımasız. Takım elbise mi? 140's olsun, aşağısını giyme. Puşt seni.