Yuh

Sen 40 bin kişinin önünde bu lafı edeceksin, ondan sonra sağda solda haddini aşan laflarla birilerine saldıracaksın. Kusura bakma kardeşim. Alacağın cevap, en hafifinden 40 bin kişilik yuhalama olurdu, onu da aldın zaten. Daha fazlasının olmadığına dua et. Daha fazla rezillik çıkmadığı için şanslısın. Sinan Erdem Spor Salonu'nda ne olduysa TT Arena'da da o oldu. Ucuz siyaset yapmaya çalıştığın sürece aynısı olmaya devam edecek. Bunu beynine sok. Yalaka yandaşların dışında, neyi alkışladığını, neye evet dediğini bilmeyen yalaka vatandaşların dışında her birey bu garip siyasete tepki vermeyi bilir. Tavsiyem, sinirden gözlerini pörtletip, bağırarak boyun damarlarını şişirtmek yerine, şapkayı önüne alıp düşün. Aynı anda 40 bin kişinin tepkisini çekecek ne yaptım? ne dedim? Böbürlenme padişahım, senden büyük Allah var derlerdi. Sen padişahtan da mı betersin be adam?

Sevmem

Kesinlikle bir Polyana değilim dostlar. Ama ;

-Sabah sabah suratı asık adamı,

-Söylediğin her lafa "yok öyle değil" benzeri ters cevap vereni,

-Kafası dünde kalmış olanı,

-Kılıksızı,

-Her konuda otorite havasına bürüneni,

-Toplumdan kendini soyutlayanı,

-Saatten haberi olmayanı,

-Mırmırmır kedi gibi konuşanı,

-Ayrı yazılması gereken -de ve -ki'leri birleşik yazanı,

-Hatta imla hatası yapanı,

-Bilgisayarı sırf internet için kullananı,

-Dinlediğini zannedip sadece susanı,

-Her daim şikayet edip, sızlananı,

-Akli melekeleri paniğe teslim edenleri,

-Baştan savan yöneticileri,

-Etrafta dolanan ölü s.kici akbabaları,

Hiç ama hiç sevmem...

Dedejavu

2011 yılına kelimelerin önüne "de" öneki getirip, anlamlarını tersine döndürmeyi severek başladım. En azından blog penceresinden böyle görünüyor olmalı. Kafayı takmayı severim. Kafayı taktığım şeyler bana sevimli gelir. Kafayı taktığım şeyle ilgili sorduğum sorular, karşıdakine hep ters açıdan geldiği için, genelde çok hoş karşılanmazlar ve cevaplanma isteği doğurmazlar. Neyse ki "dejavu" böyle değil. Belki beni bu takıntıdan sıyırıp alabilecek bir köke sahip. Deja ve voir birleşiminden mütevellit.

Bendeki durum ise düz bir ifade ile bildiğin "jamais vu". İçinde bulunduğun duruma, ortama sanki ilk defa bulunuyormuşçasına yabancılık çekme. Karşıdan karşıya geçerken, tam orta refüjde "nereye gidiyorum lan ben? nerdeyim?" hali. Haftanın genelinde amiyane tabirle fıçı gibi oturduğum için, elime eskiz alıp bir-iki karaladığımda ya da eskaza elime bir mimarlık dergisi geçtiğinde o ana nasıl geldiğimi, nerede olduğumu, hangi görevle hayata gönderildiğimi tamamen unutuyorum. 11 aydır usanmadan gidip geldiğim şu ortam birdenbire tuhaflaşıyor. İçerideki insanlara bakıyorum, kim lan bunlar? Gözlerim bir noktaya sabitleniyor, bedeni bırakıyorum bürositin üzerine, süzülüyorum Atatürk Parkı'na doğru. Kendime gelebilmem, ancak birkaç kişinin "hoop, alooo, orda mısın mimar?" çırpınışları ile oluyor. Geçen sürenin kaç saniye veya dakika olduğu hakkında fikir sahibi olamıyorum. Bu sürede nasıl göründüğüm ile ilgili de. Herşeyin farkına vardığım ilk anda "kaydı yayınla" diyebiliyorum sadece.