Dedejavu

2011 yılına kelimelerin önüne "de" öneki getirip, anlamlarını tersine döndürmeyi severek başladım. En azından blog penceresinden böyle görünüyor olmalı. Kafayı takmayı severim. Kafayı taktığım şeyler bana sevimli gelir. Kafayı taktığım şeyle ilgili sorduğum sorular, karşıdakine hep ters açıdan geldiği için, genelde çok hoş karşılanmazlar ve cevaplanma isteği doğurmazlar. Neyse ki "dejavu" böyle değil. Belki beni bu takıntıdan sıyırıp alabilecek bir köke sahip. Deja ve voir birleşiminden mütevellit.

Bendeki durum ise düz bir ifade ile bildiğin "jamais vu". İçinde bulunduğun duruma, ortama sanki ilk defa bulunuyormuşçasına yabancılık çekme. Karşıdan karşıya geçerken, tam orta refüjde "nereye gidiyorum lan ben? nerdeyim?" hali. Haftanın genelinde amiyane tabirle fıçı gibi oturduğum için, elime eskiz alıp bir-iki karaladığımda ya da eskaza elime bir mimarlık dergisi geçtiğinde o ana nasıl geldiğimi, nerede olduğumu, hangi görevle hayata gönderildiğimi tamamen unutuyorum. 11 aydır usanmadan gidip geldiğim şu ortam birdenbire tuhaflaşıyor. İçerideki insanlara bakıyorum, kim lan bunlar? Gözlerim bir noktaya sabitleniyor, bedeni bırakıyorum bürositin üzerine, süzülüyorum Atatürk Parkı'na doğru. Kendime gelebilmem, ancak birkaç kişinin "hoop, alooo, orda mısın mimar?" çırpınışları ile oluyor. Geçen sürenin kaç saniye veya dakika olduğu hakkında fikir sahibi olamıyorum. Bu sürede nasıl göründüğüm ile ilgili de. Herşeyin farkına vardığım ilk anda "kaydı yayınla" diyebiliyorum sadece.

Denisovan

Sibirya'da Altay Dağları'nda kalıntıları bulunan yaklaşık 30 bin yaşındaki insan evladı. Modern insana yakın akraba. Modern insan yetmezmiş gibi bir de akrabaları çıktı. Bu soysuzların sonu nereye dayanıyor diye şöyle ufak çaplı bir bakayım dedim, demez olaydım. Bundan 400 milyon yıl öncesine kadar bazı işaretler var ilkel de olsa yaşam sürüldüğüne dair. Avlanma, savunma, beslenme ile ilgili ufak tefek el aletleri vs. Ama nihayetinde iki ayağı üzerinde duran, beynini kullanarak hayatta kalabilen, diğerlerinden daha zeki bir tür. 400 milyon yıl dedim az önce. Abartı yok. Yani bu entrika yaratmakta usta ırk bunca senedir var düşünebiliyor musun? 400 milyon yıldır kıskançlık var, eğilen olursa parmak atan var, düşen olursa bir tekme de ben vurayım diyen var. Allah'tan ömrümüz kısıtlı hacı. Mevcut şartlarda 80 başarı sayılıyor. Bunun ilk 20 ve son 10 senesini çık. Şanslıysan 50 sene. 50 sene bile bu ademoğlu dediklerine katlanmak için çok uzun. Ortalığı karıştırıp, birbirini s.kmekte bunların üstüne yok. Irkdaşına bu kadar acımasız olan başka bir kitle tanımıyorum. Sen hiç bir kedinin, başka bir kediyi öldürdüğünü gördün mü? Hiç bir horoz başka bir horozun üstüne çıkar mı? Ya da bir fil, başka bir filin arkasından iş çevirir mi? Ama bunlar nasıl beceriyorsa fitnede 1 numaralar. Ortadan kılıcı bir vuruyorlar, hemen bir "öteki taraf" çıkıyor meydana. Şimdikiler daha da zeki. Sen siyahsın, sen beyaz. Sen yahudisin, sen bilmem ney. Sen çekik gözlüsün, sen fakir. Ayak kaydırma, yalan-dolan, punduna getirme hepsi bu puştlarda. 3 tanesini biraraya getir 1 hafta bir odaya kapat. Sonra tek tek çağır bunları birbiri hakkında soru sor. Eğer sen davranmadan önce 2 tanesi bir olup diğerini harcamadıysa tabi. 2 dakka rahat duramazlar. Azıcık bir beyin var o bile nelere yol açıyor. Bu dediklerimde istisna yok ha. İnsansan sen de böylesin. Hele de modern insansan vay halimize.

Demotivasyon

Söylemesi bile keyif veriyor adama. Hemen hepimizin sıklıkla yaşadığı ruh hâlinin en kısa ifadesi. Bu illetle boğuşmaktan, çalışmaya pek fırsat kalmıyor mesai saatleri içerisinde. Zaten caydırıcı ve tetikleyici etkenler o kadar fazla ki, üstüne bir de insanın içinde varsa biraz kaytarmacılık, geriye pek yapacak birşey kalmıyor. Biraz güncel bir rahatsızlık bu. Bundan bir 10 sene önce bu kadar had safhada olduğunu söylemek zor insanlık için. Yani bir süredir öyle bir yere doğru gidiyor ki sonunu kestirmek güç. Sıradan bir mesai esnasında takip edilmesi gereken o kadar gereksiz ayrıntı var ki, esas işe odaklanma eğrisi sonsuza gidiyor. Aslında günün 24 saatinin ne kadarının boş beleş işlerle geçtiğinin ufak bir modeli de işyerinde var. En büyük sebeplerden birisi internet. Sabah gelir gelmez ilk iş, daha bilgisayar açılırken start up'ta yerini almış olan messenger vs. gibi programlar. System tray'de uzayıp giden ikonlar. Mailleri kontrol et, facebook'a göz at, twitter'ı hızlıca geç, bloguna bir bak. Ardından hergün takip ettiğin 8-10 blog sahibi yazmış mı, ne yazmış bir göz gezdir. Gazeteyi ihmal etme. Ekşisözlük'te günün başlıklarını şöyle bir tara, ne de olsa en ufak haber orda. Kaçırmazsın. Zaten bir girdin mi çıkamazsın. İndirilecek film listene bak. İçlerinden birini seç, fazla yüklenme free rapid downloader'a. Diğerlerinin interneti yavaşlarsa sorun çıkar. Bir albüm seç, jet audio'yu çalıştır. Zero Cult çalarken kendinden geç. Saate bir bak ki 12 olsun.

Bundan yaklaşık 9 yıl önce üniversitenin yapı işleri dairesinde stajyer öğrenci olarak çalışmaya başlamıştım. Hayatlarında bilgisayarla çalışmamış yöneticiler, ben ve benim gibi bir arkadaşımın autocad performansını ağzı açık izliyorlardı. Bu tip insanlarla çalışmanın en büyük avantajı, hızlı çalışmak ne demek bilmedikleri için, çalışma sürelerini bizim tayin ediyor oluşumuzdu. "Bu iş kaç günde biter gençler?" "Valla nerden baksan 1 hafta sürer X Bey". İş autocadde 3 saatte biterdi. Biz audiogalaxy'den girer kazaa'nın ilk zamanlarından çıkardık.

Çalıştığın ofiste, bilgisayarının internetsiz olduğunu bir düşün. Ne yaparsın? 3-5 gün kıvranır, sonra eşşek gibi çalışmak zorunda olursun. Bilgi işlemden bir kontrol yaptırmış bizimkiler. Facebook'u mesai saati boyunca açık olanların oranı %80. Arada girip bakma demiyorum, mesai saati boyunca açık diyorum.

Herkes demotive vaziyette. Doktor twitter'dan yazıyor : Kolumu kaldıracak takatim yokken, depar atmam gereken bir hayat yaşıyorum. Mimar blogunda yazıyor : kesit çizmem lâzım ama götüm donuyor çalışamıyorum. Korkuyorum ya da istiyorum bilemedim, yakında insanlar sadece temel ihtiyaçlarını gidermek için yaşamaya başlayacaklar. Onun haricinde herşey gereksiz bir lüks olarak algılanacak. Çalışmak mı? Koy götüne gitsin.