Köselem Sultan

Bir süredir devlet memurluğu ile haşır neşir olduğum için, giyim şeklini de buna göre ayarlama mecburiyeti doğuyor zaman zaman. Genelde beğenilerim ve daha önce çalıştığım işyerlerinin bu beğeniye karşı durmaması sonucu rahat kıyafetler tercih etmiş ve gardrobumu bu tarz şeylerle doldurmuşum. İyi de etmişim. Kargo pantolonumu giyer, taşlanmış sweatshirt'ümü çeker altına da botlarımı giydim mi tamamdır, şantiyeye giderim derken bu memurluk musallat oldu. 8-10 aydır çaktırmadan aynı şekilde devam etmeye çalışıyorum. Yani pantolon giyiyorum ama yanlar cepsiz, sweat giyiyorum ama düz renk, ayakkabı giyiyorum ama lastik taban falan derken bu zamana geldik. Ama şu toplanmamız gereken zamanlarda kabak çiçeği gibi ortaya çıkıyorum arkadaş. Benimle birlikte başlayan arkadaşlar sanki bir an önce başlasak da takım elbiseleri çeksek, ucu sivri kösele ayakkabılarla koridorlarda tak tak tak dolaşsak diye ölürmüş meğer. Dün birisinden bir parselle ilgili bilgi almam gerekti, yanına uğradım. Bana göz aşinalığı var, selamlaştık, derdimi anlattım, adam yardımcı oldu ama tereddütlü şekilde sordu : "Sen personelsin değil mi?" "Evet tabi" diye yanıtladım. "Yani böyle sivil görünce birden" falan diye geveledi. Arkadaş sana ne yahu. Sivilsem sana mı sivilim. Herkes grilere, lacivertlere, siyahlara bürünmüş, rugan ayakkabılar, uzun paltolar Kenan İmirzalıoğlu gibi dolaşıyor binada. Hay kalıbınızı skeyim ya.

Bu minvalde öğle aralarını değerlendiriyorum. Kendimi belli bir hizaya getirdim. Öyle ki kendi kendime kravat takabileceğimi ama ceket için daha zaman olduğunu falan söyler oldum. Vitrinleri dolaşıyorum, bakıyorum, deniyorum. Bakıyorum da kardeşim bu piyasa, bu mağazalar zinciri, bu Türk tekstil sektörünün geldiği nokta, bu çeşitlilik seçim yapmak gibi bir şans bırakmıyor insana. Birisi diyor ki, palto, takım elbise, gömlek, kravat, ayakkabı, ayrıca ceket, ayrıca pantolon, triko, kemer, atkı set yaptık fiyatı şu kadar. Öteki diyor ki bizde ceket, pantolon, gömlek, kravat bu kadar. Diğeri diyor ki git onlardan al abi, iyi fiyat vermişler. Ceketi giyiyorum, soruyorum ne kadar? Etiket fiyatı 600 tl ama 180'e düştü. Kaban giyiyorum Neo gibi oluyorum. Ne kadar? 550 ama 200' e düştü. Gömlek? 79 ama 29'a düştü. Ayakkabı? Takım alırsan hediye. Bu şartlar altında eli boş dönüyorum genellikle. Ben hanginize inanayım arkadaş. Neyi alıp giyeceğimi şaşırdım. Tam beğendim gibi oluyor, arkadaş diyor ki o marka yaramaz bende gömleği vardı, götü başı ayrı oynuyordu. Tam beğeniyorum hanım diyor ki bu ceket sana yakışmadı. Gözüme kestiriyorum, bunun numarası kalmadı. Giyiyorum bi boka benzemiyor, satıcı kimsede böyle durmadı diyor. Hadi ordan lan!

Arkadaş beni sarı kapşonlu sweatim ile başbaşa bırakın ya. Asker yeşili kargo pantolonumu verin bana. Zavallı dolapta duruyor kaç aydır. Cumartesi-pazar günlerinin resmi kıyafeti olmuş kot pantolonumu verin. Siyah Puma'm beni bekler. Kravatın kalını da incesi de senin olsun yahu. Giymeden bıktım tek alt pantolonmuş, kadife tek ceketmiş, kaşe kabanmış. Hay o kösele ayakkabının burnu gözüne girsin be. Offfff. Daraldım ınısınınımınıkym.

Resimdeki

Cuma günü akşam pas geçtim ara sıcağı. Benim menümde aperatif olmazdı zaten. Ara sıcak da zaman kaybıydı. O yüzden çift daldım resimdekine. Eskiden 1 tanesini 4 lokmada yerdim hatırlıyorum. Biradere döndüm dedim ki "bak olum hayvanlaştığım burdan bile belli". Artık 1 tanesi 2 lokma. Bir koca kâse tarhana çorbasının ardından resimdekinden 6 tane. Üstüne de 1 koca kâse aşure. Sınırlarımı genişletiyorum Osmanlı'nın yükseliş dönemi gibi. Zaten öyle bir annem var ki, daha masadan kalkmadan "yarın ne yiyelim?" diye soruyor. Ertesi günkü tüm öneriler bir kenara, resimdeki yine ağır basıyor. Cuma günü tüketilen miktar kadarını yerine koymak için annemle teyzem iş başında. Dikkatlice yapılışını seyrediyorum. Muazzam bir el işçiliği gerektiriyor. Teyzemi izlerken o kadar kendimi kaptırmışım ki, birden el hareketlerini tarif etmeye başlıyorum. Bak sol el parmakları hareket ederek resimdekini el üstünde döndürüyor, sağ el de şap şap şap vurarak kusursuz geometriyi tanımlıyor. Sol elinin ucunu ve sağ el avuç içini Sergen'in sol ayağını kullandığı gibi kullanman gerek. Sen mimarsın, gel bir tane dene. Yok ben akşam 8 taneyi deneyecem. Çatlayacaksın çocuğum.

Resimdeki gibi yağlı olması lâzım. Çatalı ortasına bastırınca fışşşt diye bir ses ile birlikte yağ çıkacak biraz. Yaparken iç malzeme dolaptan çıkmış ve soğuk, çok soğuk olacak ki dış kabuğa destek olsun. Dış kabuğu yeterince ince ve dayanıklı yapabilmenin püf noktası, harcına bir miktar çekilmiş yağsız kırmızı dana eti koymak. Makinede çekmek yerine tokmak ile dövmek en doğrusu. İçine ise kuzu. Ben maydanoz sevmem içinde, kimileri sever. Soğanları görmek istemem, kimileri ister. Dövülmüş cevizi ise ailede isteyen yoktur. Resimdekinin en iyi arkadaşı acılı şalgam. Birbirine sürekli gaz verirler. Şalgam içtikçe resimdekinden 1 tane daha yiyesin gelir, 1 tane daha yedikçe şalgam içesin.

Kendime Adana'ya dönüş yolunda gelebilmişim. Geçen 2 günde bilincim tamamen kapalı. Sadece yediklerimi biliyorum. Onun dışında tasarlamam gereken proje, pazar günü buhranı, ütü, traş, vs. hepsi traş. Varsa yoksa resimdeki...

Ginseng&Guarana

Bakma öyle. Ne olduklarını bugüne kadar ben de bilmiyordum. Ama şu an ihtiyacım var gibi hissediyorum. Dün öğleden sonra ve bugün sabah, Adana'nın eski mahallelerinden birinde sayısı 50'yi aşan binanın kabaca ölçülerini aldık bir işle ilgili. Böyle mahallelere normalde yolu düşmez insanın bu tip işler olmasa. O yüzden mental olarak hazırlıklı gitmek gerekir. Göreceğin yüzler, şehirde karşılaşabileceğin tarzda değildir. Kendini onlardan biriymiş gibi göstermezsen seni sevmezler. Bu sevmemezlik hali, senin tavırlarına göre nefrete ve şiddete dönüşebilir. Eline-koluna, ağzından çıkana dikkat etmen gerekir.

İşte bu ahval ve şerait içinde yola koyulduk, karşılaştığımız ilk ev bizi doğrular nitelikteydi. Ölçü için izin alalım derken boyum kadar bir av köpeğinin ayağa kalkıp hırlaması ile mesleği bırakma noktasına gittim, geri geldim. Neyse ki bu tip mahallelerde daha önce çok bulunmuş olmanın getirisiyle ev sahibi ile aynı dili paylaşabiliyordum. Kısa sohbetlerden sonra işimizi yapmamızda pek zorluk çıkaran olmadı. Öğlen saat 3'te ağzı bira kokan amca dahil herkes elinden geldiğince yardımcı oluyordu. Metrenin ucundan tutmak isteyenler, kahve ikram etmek isteyenler, gelinini bize şikayet eden teyzeler derken yavaş da olsa ilerliyorduk. Mahallenin delikanlısı Bekir Amca -ki amcalıktan çoktan çıkmış- yaşını tahmin etmemi istedi. 66 dedim. 83 dedi. Oha dedim. İçimden yani. Bizimle birlikte neredeyse tüm binaları gezdi. Ondan ona, berikinden ötekine ceylan gibi sekti. Umarım bu satırlardan sonra başına bir iş gelmez. İçgüdülerimizin mükemmele yakın zamanlama departmanı sayesinde saat 12'ye çeyrek kala işimizi tamamladık. Neyse ki bizim için öğlen yemek saatlerinin belirsizliği gibi bir kavram yoktu bazılarına kıyasla. Mahallelinin hayır dualarıyla uğurlandıktan sonra labirentvari sokaklar bizi sonunda medeniyete ulaştırdı. Dar sokaklarda sağa ve sola çark ederken ansızın bizi dışarı attığı nokta, gerçekten son derece anlamlıydı. Hemen karşıda bakır levha üzerine dövülmüş harflerle oluşturulmuş Kebapçı Şeyhmus tabelası, konuşma ve karar verme sürecinin anlamsızlığına işaret ediyordu. Karşı koymadık ve kendimizi teslim ettik. "2 Adana". İçecekler ne olacaktı? Bu tarz yerlerde açık ayran içeceksin. Öyle de yaptık. Koca bir tas ayran ikimizi de devirecek güce sahipti sabahki yorgunluğun üzerine. Buna bir nebze engel olabilmek adına markete uğrayıp kahve almayı teklif ettim. İçeri girdik, kahve reyonuna doğru yol aldık. Binbir çeşit kahve vardı. Üçü bir arada, ikisi bir arada, teki bir arada. Gözüme bunu kestirdim. Ginsengli ve guaranalı kahve. %20 daha fazla kafein. Sanırım bu ayranı nötrleyebilirdi. O zaman öyle düşünmüştüm. Şimdi nasıl düşünüyorum? Düşünemiyorum bile uyuşmuş durumdayım. Bırak ginsengi, guaranayı 2 tane öküz gelse beni yerimden oynatamaz. Gözü açık uyuma konusunda ders verebilirim ya da ağzını açmadan esneme nasıl olur gösterebilirim istersen. Bugün beni unut.